"Huisarts kan heel veel drempels wegnemen"

19/9/2017
Karine werkte jarenlang als kinesitherapeut, maar werd geveld door fibromyalgie en heeft daardoor geregeld last van spierpijn. “De job die ik heel mijn carrière doodgraag gedaan heb, is niet meer voor mij weggeld”, vertelt ze. “15 jaar lang heb ik geprobeerd om aan de slag te blijven, en nu nog. Telkens met een beetje minder uren en minder fysieke belasting. Gevolg is dat mijn loon ook stelselmatig daalde en ik daardoor achterblijf met een lagere ziekteuitkering. Na heel vaak hervallen ben ik nu een jaar ziek thuis. Ik hoop wel binnen afzienbare tijd terug deeltijds aan de slag te gaan.” Ondertussen zet ze zich in als vrijwilliger voor onze vereniging De Vrolijke Kring in Ronse, onder meer door het plaatselijke Rap op Stap-kantoor te bemannen.
 
Karine heeft door haar ziekte al heel wat specialisten gezien, vooral orthopedisten. “Maar de allerbelangrijkste persoon in mijn zorgtraject blijft toch mijn huisarts. Met een ziekteuitkering van €1.050 per maand heb ik niet veel overschot. Mijn huisarts kent de sociale derdebetalersregeling automatisch toe, al sinds lang voor dat verplicht werd. Ik hoefde het niet eens te vragen. Hij schrijft ook consequent generische geneesmiddelen voor of geeft gratis staaltjes mee als dat mogelijk is.”
 
Daar blijft het niet bij. “Los van het financiële is de ondersteuning door je huisarts heel belangrijk. Ik kan altijd bij hem terecht voor vragen. Hij kent mijn hele dossier. Ik kan hem vertrouwen. Hij zorgt bijvoorbeeld ook voor de juiste verwijsbrief zodat ik bij de orthopedist minder moet betalen. Ik heb ook diabetes. Daarvoor zit ik in een zorgtraject. Hij zorgt altijd dat dat administratief volledig in orde is. Anders krijg je minder terugbetaald.”

Hoge financiële drempel voor kinesitherapie
 
Maar bij de doorverwijzing duiken de drempels op. “Neem nu kine, wat ik zelf heel goed ken uit mijn beroepsverleden. Terugbetalingen zijn verminderd van 60 naar 18 keer per jaar. Gevolg? Mensen gaan gewoon minder, krijgen meer klachten en moeten op het einde van de rit duurdere therapie krijgen. Dat is een financiële aderlating voor zowel de patiënt als de ziekteverzekering, voor minder kwaliteitsvolle zorg, want mensen krijgen meer in plaats van minder klachten. Het zorgt er bijvoorbeeld ook voor dat mensen sneller weer thuis moeten blijven met klachten of dat ze minder snel weer aan de slag kunnen. Dat zijn schijnbesparingen die de samenleving op termijn net meer kosten.”
 
De tandarts slaat ze geregeld over. “Je weet vooraf niet hoeveel het je gaat kosten. Soms heb ik het geld ook gewoon niet. Het gebeurt geregeld dat ik een gemaakte afspraak simpelweg afbel omdat ik ze op dat moment niet zal kunnen betalen. Niet alleen bij de tandarts trouwens, ook bij de orthopedist. Ik moet letterlijk sparen om daar op consultatie te kunnen. In de streek van Ronse en Oudenaarde zijn er nog letterlijk nul geconventioneerde* orthopedisten en radiologen. Die vragen dus wat ze willen. Dat is een situatie die dringend moet aangekaart worden. In het ziekenhuis is het zelfs zo dat je eerst moet betalen, anders krijg je nog een toeslag op de factuur. Probeer trouwens maar eens vooraf te weten te komen of de arts bij wie je een afspraak wil maken, geconventioneerd is of niet. Soms heel moeilijk uit te kiezen. Vaak hangt het wel uit in de wachtzaal, maar dan heb je je afspraak natuurlijk al gemaakt. Mijn reumatologe in het Onze-Lieve-Vrouw-Ziekenhuis in Aalst is gelukkig wel geconventioneerd. Dat zijn voor mij heel noodzakelijke behandelingen die ik anders ook af en toe zou moeten laten vallen.”

Alleenstaande moeders
 
Als vrijwilliger bij De Vrolijke Kring begeleidt Karine heel wat andere mensen, bijvoorbeeld door hen wegwijs te maken in de soms ingewikkelde structuur van artsen, hulpverlening en instellingen. “Neem nu alleenstaande moeders. Die hebben recht op derdebetalersregeling, maar krijgen geen automatische toekenning. Gevolg? Veel moeders weten niet dat ze er recht op hebben of durven het zelf niet te vragen. En dan wordt een doktersbezoek al gauw uitgesteld, met alle gevolgen vandien.”
 
De financiële drempel is voor veel gezinnen te hoog, ook in Ronse en omgeving. “Wij hebben hier echt nood aan een wijkgezondheidscentrum, maar helaas houdt minister De Block alle erkenningen tegen. Daardoor zorg je er opnieuw voor dat mensen gezondheidszorg uitstellen. De maatschappelijke kost daarvan krijg je later dubbel en dik aangerekend.”
 
*Geconventioneerde artsen houden zich aan afgesproken tarieven in ruil voor een financiële tegemoetkoming vanuit de ziekteverzekering. Niet-geconventioneerde artsen onderschrijven de ‘conventie’ niet en vragen in principe wat ze willen.