Vereniging in beeld

"Mensen beseffen niet wat leven in armoede mentaal met je doet". Dat zeggen drie kranige vrouwen bij De Schakel in Puurs.

Lees meer over onze verenigingen
Vereniging in beeld

Doe een gift

Actie

Concreet plan van aanpak nodig voor zorgvragen op school

Naar aanleiding van het rapport van het departement Onderwijs en Vorming over het ondersteuningsmodel, wil het Netwerk tegen Armoede  een bezorgdheid onder de aandacht brengen die de laatste maanden is gegroeid vanuit ons beleidswerk met mensen in armoede rond ‘zorg’ in het onderwijs.

Uit de eerste ervaringen met de ondersteuningsnetwerken blijkt dat deze netwerken vragen krijgen om zorgtaken op te nemen die in het continuüm vallen onder verhoogde zorg – zorg/ondersteuning dus die de school zelf moet kunnen bieden. Het feit dat de netwerken deze vragen krijgen, is alarmerend om een aantal redenen: scholen weten blijkbaar niet welke ondersteuningsnoden door hen moeten beantwoord worden, of ze hebben niet de tools om deze ondersteuning te bieden.

Bovendien nemen de netwerken dit niet op aangezien zij andere taken hebben, waardoor de zorgvraag onbeantwoord blijft.
Het Netwerk tegen Armoede wordt betrokken bij verschillende dossiers en we zijn daar uiteraard blij mee. Tijdens recente overleggen zagen en hoorden wij het belang van het zorgbeleid op school steeds terugkomen. Hiernaar wordt verwezen in het kader van de hervorming van de leerlingenbegeleiding, uiteraard, maar ook in het dossier duaal leren, het M-decreet, en dus het ondersteuningsmodel. Zelfs als we naar projecten rond diversiteit kijken, stoten we hier vaak op: o.i. kan er immers geen echt goed zorgbeleid gevoerd worden, als er niet met de diversiteit van de leerlingenpopulatie rekening gehouden wordt.

Versnippering

De versnippering van de hervormingen die in het onderwijs worden doorgevoerd, leidt ook niet per se tot duidelijkheid bij scholen. Zo zullen ze bijvoorbeeld pas nadat het decreet over de hervormde leerlingenbegeleiding in voege is gegaan, verantwoordelijk zijn voor hun zorgbeleid, maar nu moeten wel al samenwerkingen zijn aangegaan binnen ondersteuningsnetwerken. Bij de armoedetoets op het decreet duaal leren kwam zeer sterk de nood aan begeleiding en ondersteuning naar boven (heel vaak zitten momenteel in de systemen leren & werken leerlingen met zorgnoden: gedragsproblemen, psychosociale moeilijkheden…) waarop als antwoord werd gegeven dat die ondersteuning de verantwoordelijkheid van de school zal zijn (met verwijzing naar het decreet over de leerlingenbegeleiding). (We stellen ons terzijde ook de vraag in hoeverre de begeleider op de werkvloer hierin geprofessionaliseerd zal zijn/is.) In het kader van het M-decreet merken we dat veel ouders buitenschoolse hulp moeten zoeken voor hun kind. Voor kwetsbare ouders is dit niet gemakkelijk, en de begeleiding door school en clb loopt zeker niet altijd van een leien dakje. Als zij dan ook nog te horen krijgen dat logopedie die op school wordt aangeboden, niet meer onder de derdebetalersregeling mag vallen, is dat nog een drempel naar inclusie erbij.

De rol van de school, van de individuele (zorg)leerkracht zelfs, blijkt in veel ervaringen erg bepalend. Maar een goed zorgbeleid zou niet daarvan alleen afhankelijk mogen zijn. Wij denken dat er dringend een zo concreet mogelijk plan van aanpak moet komen voor scholen, waarin zij ondersteund worden om een goed, compleet en gedragen zorgbeleid uit te werken, met aandacht voor alle noden die zich vandaag onverminderd stellen met betrekking tot inclusie, diversiteit, moderniseringen, gelijke onderwijskansen… Goede praktijken moeten worden opgespoord en er moeten tools worden aangereikt, en mankracht worden beschikbaar gesteld opdat (begeleiders van) scholen deze opdracht kunnen waarmaken. Anders dreigen alle positieve effecten van een aantal lopende hervormingen teniet gedaan te worden en zullen, alle goede bedoelingen ten spijt, de gelijke kansen in het onderwijs zeker niet toenemen – met alle gevolgen van dien, zéker voor de meest kwetsbare leerlingen.
Lees meer over onze acties

Beleid moet prioritair werk maken van betaalbaar wonen en medische kosten

5/1/2018
Voor de lokale besturen ligt er veel werk op de plank om wonen en gezondheidszorg betaalbaar te maken voor mensen in armoede. Dat blijkt uit de eindejaarsbevraging van het Netwerk tegen Armoede bij zijn 60 verenigingen waar armen het woord nemen in Vlaanderen en Brussel.
 
Jaarlijks peilen we naar de evolutie van het aantal hulpvragen. Na jaarlijkse (sterke) stijgingen in 2014, 2015 en 2016 bleef het aantal hulpvragen in 2017 stabiel. Een kleine helft van de verenigingen stelde een stagnering vast. Iets meer dan de helft zag de hulpvragen nog verder stijgen, zij het licht, en bij enkele verenigingen was er een lichte daling te zien. De stijging van de voorbije jaren was enerzijds gelinkt aan de stijgende armoedecijfers, anderzijds ook aan een betere naambekendheid van het Netwerk en zijn verenigingen.
 
We stellen wel een verschuiving vast in het profiel van de mensen die bij onze verenigingen komen aankloppen. Een aantal groepen komen jaar na jaar meer hulp zoeken: erkende vluchtelingen, mensen zonder wettig verblijf, en vooral alleenstaanden (met en zonder kinderen) en mensen met psychische problemen. Die laatste twee groepen stijgen in meer dan de helft van onze verenigingen. In kleinere centrumsteden zien we ook een toename van het aantal (jonge) dak- en thuislozen. Vaak geven deze mensen aan dat ze nergens anders terecht kunnen. Het wijst op toenemende drempels voor kwetsbare groepen om hulp te zoeken en te vinden. Verenigingen waar armen het woord nemen zijn voor hen de enige plekken waar ze nog zonder voorwaarden terecht kunnen.
 
Het Netwerk tegen Armoede peilt ook elk jaar naar de problemen die mensen in armoede aankaarten. Inkomen, huisvesting en medische kosten springen daar torenhoog bovenuit. In nagenoeg al onze verenigingen zijn dat de grootste uitdagingen voor mensen in armoede. Niet toevallig waren dat de voorbije jaren ook onze centrale thema’s op 17 oktober, Werelddag van Verzet tegen Armoede. Mensen in armoede krijgen het steeds moeilijker om met een inkomen onder de armoedegrens basisbehoeften zoals huisvesting en zorg te financieren.
 
We vroegen aan onze verenigingen ook waar zij willen dat hun lokaal bestuur meer in investeert. Ook daar komen huisvesting en medische kosten duidelijk als prioriteiten naar boven. Rond huisvesting vragen zijn dat lokale besturen werk maken van sterkere sociale verhuurkantoren, ruimte voor sociale woningbouw en tussenkomsten in de huur voor kwetsbare huurders. Zij vragen dat het lokaal bestuur actie onderneemt bij immokantoren tegen discriminatie op de huurmarkt.
 
Rond medische kosten moeten gemeenten blijven of net meer investeren in wijkgezondheidscentra en in tussenkomsten in medische kosten. Voor mensen zonder wettig verblijf blijft de toegang tot dringende medische hulp een groot probleem.
 
Gevraagd naar succesvolle lokale recepten wordt opnieuw verwezen naar wijkgezondheidscentra. Zij zorgen ervoor dat mensen met een laag inkomen doktersbezoek minder uitstellen. Ook de Uitpas wordt zeer positief geëvalueerd in de gemeenten waar hij al ingevoerd is. Met de Uitpas kunnen alle inwoners van een gemeente tickets kopen voor culturele evenementen, maar vaak ook lidgeld voor sportclubs, jeugdwerk en ander vrijetijdsaanbod. Aan de Uitpas is een puntensysteem gekoppeld, waarmee je extra aanbod en kortingen krijgt. Voor mensen met een laag inkomen geldt een specifieke korting (80 %), geïntegreerd in de Uitpas, waardoor stigmatisering vermeden wordt.
 
Het Netwerk tegen Armoede zal hierover in het voorjaar van 2018 de mensen in onze verenigingen verder bevragen.

Lees het artikel op vrtnws.be

Blijf op de
hoogte

Via onze nieuwsbrief

Indien u via e-mail op de hoogte wenst te blijven, kan u zich hier inschrijven voor onze nieuwsbrief.

Via Facebook

Via Twitter