Mensen in armoede worden voortdurend geconfronteerd met vooroordelen. Ze willen niet werken, hebben de nieuwste gsm, staan met een mooie auto voor de deur van hun sociale woning, ... . Op deze blog doorprikken we die vooroordelen met verhalen en voorbeelden uit de praktijk. Verhalen die de dagelijkse strijd om te overleven van mensen in armoede heel tastbaar maken. De blog moet leiden tot meer respect en luisterbereidheid tegenover mensen in armoede.

"Ik moest strijd leveren om mijn kind te laten opnemen"

27/2/2018
Mona* was een blij en vrolijk kind, tot ze zich op haar 15de plots ging afsluiten. Ze liep te huilen op de speelplaats, was heel somber gestemd. “We hadden tot dan altijd een sterke band gehad, maar plots kon ik niet meer tot haar doordringen”, zegt mama Ilse*. Zelf heeft ze het als alleenstaande moeder niet gemakkelijk. Ze lijdt aan een chronische ziekte.
 
Op haar zestiende ondernam Mona een eerste poging om uit het leven te stappen. “Ik ben haar toen met een vriend gaan zoeken en we hebben haar op tijd gevonden. Mijn hart stond stil. Ik was er niet gerust op en wilde haar toch tijdelijk laten opnemen, om te achterhalen wat hier achter zat. Ik had er geen idee van.”
 
De angst voor een volgende poging zat er goed in bij Ilse, en helaas terecht, want kort daarop volgden nog twee pogingen. “Mona wilde zelf niet in therapie en ook vanuit de geestelijke gezondheidszorg vond men dit niet dringend genoeg. Ze zou op de wachtlijst belanden, na drie pogingen! Toen heb ik simpelweg geweigerd om haar mee naar huis te nemen. Daardoor is ze alsnog opgenomen, maar ik weet nog altijd niet wat voor therapie ze toen gekregen heeft. Ze is er enkele weken gebleven en op woensdagmiddag en in het weekend kwam ze naar huis. Ik kreeg geen enkele informatie. Niet hoe het met haar was, wat ze daar deed of hoe ze reageerde. Mona wilde me zelf niets vertellen en haar therapeuten vonden dat dat iets was tussen haar en hen. Dat maakt je als moeder heel onzeker. Ik was ten einde raad. Ik wilde weten hoe ik haar het best kon opvangen, maar kreeg geen enkel advies.”
 
De opnames kostten veel geld. “Ik leef zelf van een uitkering, door mijn ziekte, en dus was dat financieel moeilijk haalbaar. Liever dat dan mijn dochter aan haar lot over te laten. Zelf zag ik geen uitweg meer voor haar.”
 
Na een lang, moeizaam traject met therapie en antidepressiva gaat het nu veel beter met Mona. Uiteindelijk kwam toch naar boven dat ze in de knoop lag met haar seksuele geaardheid. Ik ben er vandaag  nog altijd een beetje ondersteboven van dat ze dit niet mij kon delen. Met de hand op het hart, het maakte mij niet uit. Ik ben heel blij dat ze nu gelukkig is met haar vriendin. Ze doet heel veel aan sport en onze band is terug beter. Maar die onrust blijft altijd wel aan je knagen. Wat als ze nog eens een tegenslag krijgt?”
In sommige steden is er nu gratis psychische opvang voor jongeren, zonder dat ze eerst doorgelicht worden. Tejo biedt zo’n aanbod. Je kunt er als jongere zelf binnenstappen, zelfs zonder dat je ouders het weten en zonder dat je er uitleg moet over geven. “Misschien dat dat haar beter had kunnen helpen, ik weet het niet. Toen was dat hier niet beschikbaar. In ieder geval hebben jongeren als Mona nood aan laagdrempelige opvang, zonder dat je eerst moet bewijzen hoe zwaar je in de problemen zit. Dat ik na drie pogingen om uit het leven te stappen, nog altijd moest vechten om haar te laten opnemen, dat kan er bij mij niet in.”

*Mona en Ilse zijn schuilnamen om de privacy van betrokkenen te beschermen.

Wie vragen heeft over zelfdoding, kan terecht op bij de Zelfmoordlijn op tel.nr. 1813 of op www.zelfmoord1813.be
Nog meer weten, klik hier door naar ons vormingsaanbod, mee gegeven door mensen in armoede.