De beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd zal armoede verdiepen en verbreden. Dat blijkt uit de verhalen van verschillende mensen uit onze verenigingen die getroffen zijn door de beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd. Terzake maakte een reportage op VRT Canvas op 18/11/2025. Verder verschenen er nog een aantal artikels in De Tijd op 27/12/2025 en De Standaard op 3/1/2026 en op op Sociaal.Net op 4/11/2025. Er kwamen mensen uit onze verenigingen Welzijnsschakel Ommekeer in Erpe-Mere, De Moazoart in Lokeren en Betonne Jeugd in Antwerpen aan het woord. De vrijwilliger van De Moazoart overleed helaas kort na de getuigenis door ziekte.

Voor heel wat gezinnen zal het (gezins)inkomen dalen. Ze zullen het vermoedelijk moeten doen met een leefloon of een andere uitkering, die vaak onder de armoedegrens ligt. OCMW's en VDAB zijn niet allemaal klaar om de stroom van aanvragen op te vangen. Dat kan voor mensen in armoede een periode zonder inkomen en opbouw van schulden betekenen. Ook de zoektocht naar werk komt onder enorme druk te staan. Heel wat mensen zijn in paniek, hebben vele vragen en weten niet waar naartoe.

De maatregel is ongezien. Ondersteunende diensten als VDAB, OCMW en anderen moeten zich in sneltempo klaarstomen. De toegang vinden tot die diensten is niet eenvoudig, zeker als die overstelpt zullen worden.

Een eerste anonieme getuige: ”Je weet dat je nu al maar net rondkomt met een werkloosheidsuitkering. Dat is al zwaar om elke maand te rekenen en puzzelen om alles rond te krijgen. Dan weet je dat je nog minder zal krijgen. Je weet nu al dat we gaan verzuipen.”

Hij kreeg een arbeidsongeval, werd ontslagen en kwam in een depressie terecht. Na veel negatieve reacties bij sollicitaties en 3 trajecten bij GtB, heeft hij nog geen werk gevonden. Hij neemt nu de zorg voor zijn zoon met autisme en vrouw met psychische problemen op zich omwille van wachtlijsten voor gepaste zorg en begeleiding voor beiden.

Een andere getuige: “Ik heb in 2000 mijn ontslag gekregen omdat ik problemen kreeg met mijn rug door het zware werk. Ik heb heel veel gesolliciteerd en ben vaak afgewezen. Ik heb geen werk gevonden via de VDAB. Ik hoop nu dat ik op mijn leeftijd in aanmerking kom voor een ziekte-uitkering omwille van mijn rugproblemen.”

De Tijd schreef op 27/12/2025 hoe het einde van een uitkering niet het begin van werk is. Zo'n 190.000 langdurig werklozen zien hun uitkering stopgezet, maar maken tegelijk weinig kans op de arbeidsmarkt. OCMW’s vrezen een stormloop. "Hun afstand tot de arbeidsmarkt is erg groot. Die verklein je niet ineens door hun inkomen weg te nemen", zegt professor arbeidseconomie Bart Cockx (UGent). "Ik vrees dat het voor velen zal uitmonden in een sociaal drama."

Dat geldt ook voor Tina (24) uit Antwerpen (Tina is een schuilnaam). In 2026 verliest ze haar inschakelingsuitkering. Ze deed enkele interimjobs. Maar toen haar moeder ongeneeslijk ziek werd, besliste ze voltijds voor haar te zorgen tot ze overleed. Tina droomt ervan kinderen op de bus naar school te begeleiden. Bijna had ze die job te pakken. Ze is zwanger en hoorde dat ze beter ander werk zou zoeken. "Tussen mensen met een beperking staan was te risicovol voor de baby." Ze was nog niet van die schok bekomen, toen ze in een brief van de RVA las dat ze in 2026 haar inschakelingsuitkering zou verliezen. "Het voelt zo oneerlijk allemaal."

Vandaag probeert Tina zo veel mogelijk werkervaring op te doen als vrijwilliger in een jongerencentrum. "Eerst werkte ik aan het onthaal en de bar, nu ben ik productieverantwoordelijke. Maar het lijkt niet van tel. Sinds ik hoor dat ik mijn uitkering zal verliezen, solliciteer ik op alles. Maar zodra ze horen dat ik in mei moet bevallen, stoppen de gesprekken."

Drie mensen die hun werkloosheidsuitkering dreigen te verliezen, getuigden in De Standaard op 3/1/2026 over wat dat voor hen betekent.

Rudy (41) werkte 15 jaar als onderhoudstechnieker in een groot bedrijf. Hij had een bachelor elektromechanica, een vaste job tot hij een arbeidsongeval kreeg. “Omdat het hen te veel zou kosten, ondertekende ik papieren dat het niet om een arbeidsongeval ging. De eerste weken betaalden ze mij uit.” Niet veel later werd hij ontslagen en plots kreeg hij niets meer. Wat volgde, was een vrije val. “Ik verloor mijn job, mijn vast inkomen, later mijn huis. Ik schaamde mij en dook weg.”

Rudy probeerde te re-integreren via begeleiding van VDAB en GTB Vlaanderen. Hij heeft 9 stages gedaan. Omdat hij te vaak naar huis moest door de zorg voor zijn vrouw en kinderen, haakten werkgevers af. Zowel zijn vrouw als zoon staan al jaren op een wachtlijst voor gepaste zorg. “Mochten zij die zorg krijgen, kon ik aan het werk.” Intussen woont het gezin in een sociale woning. Met 5 overleven ze tot begin maart op de werkloosheidsuitkering van Rudy, zo’n 1.700 euro per maand.

Vrijwilligerswerk houdt hem overeind. “Ik help mensen met papieren, geef vorming aan scholen rond armoede. Dat gaf me mijn eigenwaarde terug.”

Rudy is een schuilnaam